Próchnica zębów jest najczęściej występującą chorobą przewlekłą u ludzi na świecie. Według autorów, wśród dzieci między 5 a 17 rokiem życia próchnica występuje pięć razy częściej niż astma i siedem razy częściej niż uczulenie na pyłki roślin (hay fever). Podstawowe działania mające na celu redukcję próchnicy opierają się na: lakowaniu i lakierowaniu zębów, kształtowaniu prawidłowych nawyków żywieniowych, regularnym i prawidłowym szczotkowaniu zębów i dostarczaniu związków fluoru. Według raportu WHO związki fluoru odgrywają decydującą rolę w profilaktyce próchnicy, ponieważ jony fluorkowe w środowisku jamy ustnej mają zdolność do integracji ze szkliwem, hamując demineralizację, wzmagają remineralizację i redukują aktywność bakterii próchnicowych.

Profilaktykę próchnicy można podzielić na:

  • profilaktykę zbiorową, masową (fluorkowanie wody pitnej lub soli kuchennej) dla społeczności ogólnej lub lokalnej,
  • profilaktykę grupową (nadzorowaną w przedszkolach, szkołach, domach dziecka, ośrodkach wychowawczych),
  • profilaktykę indywidualną osobistą, na którą składa się profilaktyka domowa (prowadzona przez każdego po odpowiednim instruktażu) oraz profilaktyka profesjonalna (w gabinetach dentystycznych, prowadzona głównie przez średni personel dentystyczny pod nadzorem lekarza dentysty lub przez samego lekarza dentystę

Profilaktyka profesjonalna indywidualna prowadzona jest na fotelu dentystycznym i powinna obejmować:

  • badanie uzębienia i jamy ustnej dziecka z określeniem dla niego programu profilaktyki profesjonalnej oraz profilaktyki domowej,
  • wykonywanie niezbędnych profesjonalnych zabiegów higienizacyjnych, oczyszczania i polerowania koron i szyjek zębów,
  • miejscowe stosowanie fluorkowych preparatów profilaktycznych,
  • profilaktyczne lakierowanie zębów oraz lakowanie lub wypełnienie bruzd na powierzchniach żujących pierwszych zębów trzonowych stałych